براى هدايت شما فرستاده در حالى كه اين كتاب بيانگر هر چيزى هست . البتّه اين جمله با كلام حضرت رسول ( صلى الله عليه وآله و سلم ) كه در حديث « ثقلين » فرموده است : « انّى تارك فيكم الثّقلين : كتاب الله و عترتى . . . » منافات ندارد ، اينجا فقط قرآن را مىگويد ، و بيان كنندگان قرآن هم عترت هستند . « و عمّر فيكم نبيّه ازماناً » و پيغمبرش را مدّت زمانى در ميان شما عمر داد ، از شصت و سه سال عمر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) بيست و سه سال آن مربوط به پيغمبرى آن حضرت بود كه در ميان مردم بود و با آنها زندگى مىكرد ، و در اين مدّت راه و روش ديندارى را به مردم ياد داد . « حتّى اكمل له و لكم فيما انزل من كتابه » تا اين كه در اين مدّت با آياتى كه فرستاد ، كامل كرد براى او و براى شما « دينه الّذى رضى لنفسه » آن دينى را كه خودش به آن راضى بود . خلاصه كلام اين است كه : خداوند با عمر دادن به پيغمبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) و نازل كردن آيات قرآن ، دينى را كه خود دوست مىداشت براى هدايت افراد بشر تكميل فرمود . « وَاَنْهَى اِلَيْكُمْ عَلَى لِسَانِهِ مَحَابَّهُ مِنَ الاَْعْمَالِ وَمَكَارِهَهُ وَنَوَاهِيَهُ وَاَوَامِرَهُ ، فَاَلْقَى اِلَيْكُمُ الْمَعْذِرَةَ ، وَاتَّخَذَ عَلَيْكُمُ الْحُجَّةَ ، وَقَدَّمَ اِلَيْكُمْ بِالْوَعِيدِ ، وَاَنْذَرَكُمْ بَيْنَ يَدَىْ عَذَاب شَدِيد » ( و به زبان آن حضرت آنچه را دوست داشت از اعمال نيكو و آنچه را كراهت داشت از اعمال زشت و نواهى و اوامر خود به شما ابلاغ كرد ، پس ديگر جاى عذر نگذاشت ، و حجّت را بر شما تمام كرد ، و شما را تهديد كرد پيش از آن كه قيامت بيايد ، و ترساند پيش از آن كه عذاب سخت برسد . ) « محابّ » جمع « محبّ و محبّة » به معناى دوست داشتن است ، البتّه ممكن است اسم مكان باشد ، يعنى چيزهايى كه محلّ محبّت خداوند است ، كارهايى كه حبّ خداوند روى آنها واقع مىشود و به آنها تعلّق گرفته است . « مكاره » يعنى آن چيزهايى كه محل كراهت خداست . « انهى » فعل ماضى و از « نهايت » است ;